Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

Τραγούδια

Ότι αγαπάω είναι δικό σου (Γλυκερία)

Μα εγώ δε ζω γονατιστός, είμαι της γερακίνας γιος, της γερακίνας γιος!

13 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

βρε κανένας καλός, ΥΠΟΓΡΑΦΩ

απάγγειο είπε...

Απάγκιο στα θέλω ζητώ

Σκάβω μια λέξη, θάβω μια σκέψη, και πάλι πίσω γυρνώ
σ’ ένα ναυάγιο, στεριά το μουράγιο, και εγώ ακόμη εδώ
Να τριγυρίζω, κοίτα ελπίζω, κι όμως πεθαίνω δε ζω
μ’ ένα σημάδι, μικρό σε ένα χάρτη, κι απόψε ανάσες ζητώ

Σβήνω μια ρότα, χαράζω από σπόντα, μια νέα αρχή και ξεσπώ

Θάλασσα είσαι, ζωή με δικάζεις, και εγώ ναυαγός προσπαθώ
στο κάθε κύμα, που μ’ αγκαλιάζει, φάρο αγάπης να βρω
Θάλασσα είσαι, ζωή με δικάζεις, και εγώ ναυαγός πάντα εδώ
στο κάθε κύμα, που μ’ αγκαλιάζει, απάγκιο στα θέλω ζητώ

Σ’ ένα ναυάγιο, ψάχνω καρνάγιο, για της καρδιάς το θυμό
απλώνω μια λέξη, ράβω μια σκέψη, και πάλι πίσω γυρνώ
Να τριγυρίζω, κοίτα που ελπίζω, για της ψυχής το βυθό
μ’ ένα σημάδι, μικρό σε ένα χάρτη, σκάντζα στην τύχη ζητώ

Σβήνω μια ρότα, χαράζω από σπόντα, μια νέα αρχή και ξεσπώ

Το βρήκα
http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=69936

για σένανε ... μπορώ είπε...

για σενανε μπορώ ελπιδα να σου δωσω θεε ντρεπομαι τοσο μα ομως το μπορω

porter είπε...

Να λες δεν πειράζει, θα ' ρθη άσπρη μέρα και για μας
μην κλαις, το μαράζι μάθε φυλαχτό να μην κρατάσ

άφησέ με είπε...

Έχεις ακόμα να κλάψεις πολύ

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Ρίτσος
Τώρα το δέντρο σε κοιτάει κατάματα μέσα απ' τα φύλλα του,
η ρίζα σου δείχνει όλο το δρόμο της,
εσύ κοιτάς κατάματα τον κόσμο δεν έχεις τίποτα να κρύψεις.
Τα χέρια σου είναι καθαρά,
πλυμένα με το χοντρό σαπούνι του ήλιου,
τα χέρια σου τ' αφήνεις στο συντροφικό τραπέζι ξέσκεπα,
τα εμπιστεύεσαι στα χέρια των συντρόφων σου.
Η κίνησή τους είναι απλή, γεμάτη ακρίβεια.
Κι όταν ακόμη βγάζεις μια τρίχα απ' το σακάκι του φίλου σου,
είναι σαν να βγάζεις ένα φύλλο απ' το ημερολόγιο επιταχύνοντας το ρυθμό του κόσμου.
Μ' όλο που το ξέρεις πως έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ
ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.

NIKH είπε...

Σταλιά σταλια σ’ ανάστησα

απάγγειο είπε...

κάνε ότι νομίζεις
μόνο καν' το γρήγορα
μη μου λες απόψε
πράγματα παρήγορα

κάνε ότι νομίζεις
τώρα που χαλάσαμε
τα όνειρα εκείνα
που δεν φθάσαμε

κάνε ότι νομίζεις
στην αγάπη χάσαμε

απάγγειο είπε...

Είμαι καλά βρε ζωή κι ας δακρύζω,
είμαι καλά βρε ζωή κι ας πονώ....
Γειά σου ζωή!
Πάριος!

Ελευθερία είπε...

Πότε θα κανει ξαστερια πότε θα φλεβαρισει να παρω την να παρω το τουφεκι μου ,να παρω το τουφεκι μου ε! την ομορφη πατρωνα ε! την εμορφη πατρωνα , να κατεβω να κατεβω στον ομαλο ε! να κανω μανες διχως γιους και γυναικες διχως ανδρες να κανω και μ ικρα παιδια............................

Ελευθερία είπε...

Σ' αναζητω στη σαλονικη ξημερωματα

Ελευθερία είπε...

Tης δικαιοσυνης ηλιε νοητε και μυρσινη εσυ δοξαστικη, μη παρακαλω σασ μη λησμονατε τη χωρα μου

απάγγειο είπε...

Απόψε άκουσα αυτά τα παλιά τραγούδια στον ΤΟΠ εφεμ και πολύ συγκινήθηκα!
Να θυμηθώ να ψάξω κάποια.

Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται

Φαρμακωμένα χείλη

Δεν ήσουν κύριος

Έφυγε- έφυγε

εσένα θέλω μόνο, εσένα θέλω στη χαρά, εσένα και στον πόνο

Όταν στην καρδιά σου μπαίνουν μέσα,
περισσότεροι από δυο, δεν είναι καρδιά, είναι καφενείο

Δεν μπορείς με την καρδιά μου εσύ να παίζεις, δεν μπορείς με τον καημό μου να γελάς
είσαι εγωίστρια πολύ
Σήκω φύγε και μην ξαναγυρνάς

Ξέρω τόσα πολλά μυστικά του έρωτα, που μπορώ και να σε τρελάνω

Γιατί γλυκιά μου κλαις

Κάθε άσπρη τρίχα που έχω στα μαλλιά μου, κάθε μαύρη πίκρα που έχω στην καρδιά μου
νόμιζα κοντά σου πως θα βρω στοργή

για μένα έχεις παψει να υπάρχεις
έγιναν τα περασμένα σταγόνα στον ωκεανό, ανύπαρκτη είσαι για μένα, κι ας είχα μαζί σου δεσμό

Είναι κάτι χαραχτήρες, τελειωμένοι αναπτήρες, η καρδιά τους είναι άδεια, σου ανοίγουνε σημάδια
που σου στείνουν τις παρτίδες,
πειραγμένα έχουν ζάρια

απάγγειο είπε...

Α! Να μην ξεχάσω και το βαρύ:
Το βιβλίο στα δύο, η κουβέρτα στα δύο κ.λ.π